De afgelopen week hebben we twee uitzonderlijk talentvolle voetballers gezien: Lamine Yamal en Nico Williams.
Twee jonge mannen die laten zien dat talent niet wordt bepaald door leeftijd, huidskleur of de plek waar je ouders zijn geboren. Talent kent geen grenzen. Iedereen verdient de kans om zijn of haar talenten te ontdekken en te ontwikkelen.
Wat mij vooral raakt, is de manier waarop ze zich gedragen. Hun liefde voor hun familie. De waardering voor de offers die hun ouders hebben gebracht. Hun hechte vriendschap en hun geloof. De moed om te laten zien waar zij voor staan. Het besef dat hun eigen succes niet losstaat van de geschiedenis van hun ouders. Maar ook het plezier: samen dansen, lachen en genieten.
Ik heb zelf ook altijd hard gewerkt om mijn talenten te ontwikkelen. Maar achteraf besef ik dat de mensen die mij onderweg zagen, misschien nog wel belangrijker zijn geweest. Mensen die mijn kwaliteiten herkenden, deuren voor mij openden, mij begeleidden en in mij geloofden. Daardoor groeide mijn zelfvertrouwen. Dat heeft, naast mijn eigen inzet, een groot verschil gemaakt in mijn persoonlijke ontwikkeling en carrière.
Daarom geloof ik zo sterk in de kracht van rolmodellen, mentoren en mensen die anderen een kans geven. Mensen die laten zien wat mogelijk is. Die het vertrouwen geven om talenten te ontwikkelen en de moed om dromen na te jagen.
Ik geloof dat we daar allemaal een rol in te spelen hebben. Niet alleen door talent te herkennen, maar vooral door deuren voor anderen te openen. Iedereen heeft immers talenten. Niemand ontwikkelt die helemaal alleen; we zijn altijd verbonden met anderen. Soms is één persoon die in je gelooft, een kans biedt of een klein zetje geeft al voldoende om een leven een nieuwe richting te geven.
Dat is misschien wel de belangrijkste les die Lamine Yamal en Nico Williams ons laten zien. Niet alleen dat talent de wereld kan veroveren, maar vooral dat karakter, dankbaarheid en verbondenheid uiteindelijk meer zeggen over een mens dan succes alleen.